Negen jaar heb je geleerd, gevoeld, doorbroken en geheald. Je weet inmiddels wie je bent. Toch sta je hier, teleurgesteld in jezelf zonder dat je dat hardop durft te zeggen.
Je hebt geΓ―nvesteerd in trainingen, in je eigen ontwikkeling, in alles wat je dichter bij jezelf zou moeten brengen. Je bent zichtbaar met je business, maar de klanten komen mondjesmaat. Je neemt actie, dag in dag uit, en toch voelt het alsof je telkens net niet de vertaalslag maakt. Dat voelt als falen, terwijl het dat niet is. Het is dat alles wat je leerde nooit echt een plek kreeg om te landen. Je werd wijzer, niet vrijer. Telkens wanneer je dicht bij je eigen grootsheid komt, glip je er weer net naast. Niet omdat je het niet kunt, maar omdat er een onzichtbare grens ligt die je nog niet bent overgestoken. Nu is het moment om de vruchten te plukken van negen jaar werk. Niet door nog iets nieuws te leren, maar door alles wat je al weet eindelijk te laten samenkomen, zodat wie je bent en hoe je leeft eindelijk hetzelfde worden.
Dit wil ik. Ik wil leven, nu.
